Ik loop naar de tent toe. Iets te laat eigenlijk. Het is al bezig. Ik geraak niet door de dichte massa mensen. De andere kant dan maar. Ik kom iets dichter bij het podium. De bassen denderen door m’n lijf. Ik glimlach. Dan zie ik hem staan. Met de witte pet op. Claude. Ik krijg kippenvel, minuten aan een stuk. Ik kan er niets aan doen, en zou het niet willen ook. Nummer na nummer krijg ik de tranen in m’n ogen. Intense muziek, woorden en letters die rollen, armen die zwaaien. En overal lachende gezichten. We zijn uitgelaten. Alle nationaliteiten door elkaar. Hoezo discriminatie. Dit is de avond van m’n leven. Heel erg kort, heel erg intens. “Bruxelles, vous êtes-là?” Ik hoor een moment niets meer. Laat me gewoon gaan. Vlieg mee in de massa, mee in de muziek, mee in het geluk. Een massa geluk. Een tent vol geluk. I like.

MC Solaar, Merci