Ik lijk wel gek. Het is 1 januari 08:50 en ik sta boven. Helemaal alleen. Als enige er op tijd ingekropen. En terecht. Ik zie de zon voor de eerste keer opkomen. Hier en daar hangt nog een sliert nevel. En het is wit. Maagdelijk wit. Vlak wit. Een oceaan van wit. Helemaal voor mij alleen. Ik haal diep adem. En ik spring. Een rechte lijn. Tempo. De eerste bocht. Een waanzinnige spray. Great. Ik ga volledig los. De piste interesseert me niet. Nog niet. Ik ken deze plek, ik ken m’n board en ik ken m’n grenzen. Dus ik kan ver gaan. Het wit is perfect. Niet te hard, niet te los. Poeier à la carte. Perfecte grip. Ik ben in de hemel. En overmoedig. Een tikje overmoedig. Een tikje té. In de zoveelste bocht breekt m’n board uit. Fuck. De slonzige sneeuwman. Van kop tot teen in de poeier. Hoogmoed komt voor de val. Ik sta tot boven m’n knieën in het witte moeras. Ik schep met m’n board een klein verdiep uit. Oef. Na veel moeite krijg ik m’n bindingen terug vast. Terug vertrekken is nog lastiger. Eindelijk ben ik terug op weg. Even hard. Maar voorzichtiger. En het loont. Ik trek strakke, perfecte lijnen. Een wirwar van lijnen. Het duurt nog een half uur eer er andere naast de mijne komen. En ik ben opgewekt. Blij. Niemand die die smile van mijn gezicht krijgt. Hier ga ik nog van dromen. Hier ga ik nog terug staan. Hier ga ik terug vallen. En opstaan.