Wheels of steel

Ik raas over het spoor. Eerste klas. Gedegradeerd. Nice. De film op m’n laptop is niets bijzonders. Dertien in een dozijn. De deur gaat open. Ik zie eerst twee koffers, dan pas de persoon. Naast me is nog plaats. Ik krijg buren. Ook daar gaat de laptop open. Ook daar staat de film aan. Ik kijk scheef mee. Een kostuumfilm. Dan is de mijne nog beter. We bollen verder. Vreten kilometers. Een half uur later komen we in het station aan. De bestemming. Voor beiden. We staan te wachten aan de deur. Ik kijk achter me. Zie de twee koffers. Zie de niet al te grote persoon. Zie problemen. Dus ik wacht tot de deur open is, en zet de ene koffer op het perron. Een bedankje, een knikje. Dan ben ik weg. Ik loop tot de trap. Bekijk de treinen. Alles op tijd, bijna niets verspoord. Prima. I’ve got plenty of time. Dus ik neem weer de koffer vast. En sleur ze naar beneden. Een lach, een bedankje, lieve ogen. Ongeveer even oud, en niet lelijk ook. Sympathiek. Ik loop terug naar boven. Alleen. Wij zien elkaar nooit meer terug.